Do 13: De twee boeken die je nooit gaat lezen

Het was 2014 toen ik haar vroeg of ze ooit een eigen boek wilde uitgeven. Haar antwoord op mijn vraag was: “Ik heb een boek gepubliceerd onder een pseudoniem”. Na dit gesprek was de zoektocht begonnen en zocht ik het gehele internet af om hem te vinden.

Tevergeefs…
Enkel de essays die ze voor school schreef, en de woorden die aan mij gericht waren, gaven een teaser van de paragraven die ik nooit zou lezen.

Terwijl we naar een college over ethiek luisteren zit ze een beetje schuin naar mij toe, zodat ik teksten die ze in haar notitieboekje schrijft net niet kan lezen. Alsof ze aan het flirten is met een boodschap die voor mij bedoeld is, maar ik weet niet wat er staat. Misschien is dit haar manier om mijn interesse te wekken!? De onbereikbaarheid die mij wanhopig maakt.

Het is (begin) 2016 en ik heb het boek nog steeds niet gevonden. ‘Bestaat haar boek eigenlijk wel’ zegt een stemmetje in mijn hoofd. Als antwoord op dit sceptische mannetje (op mijn schouder) heb ik een roman gepubliceerd onder een pseudoniem. Hierin zitten verwijzingen verstopt, waardoor het overduidelijk is dat ik de maker ben.

Ook deze blog is een kleine stap in mijn onderzoek. Want als niemand in staat is om mijn alter ego te vinden, zal die van haar vast ook bestaan!